Onze mailserver geeft op het moment een storing bij het gebruik van e-mailadressen van Microsoft (hotmail.com, outlook.com, live.com). Als je een dringende vraag hebt, bijvoorbeeld over het resetten van je wachtwoord of het activeren van je nieuwe account, en je gebruikt een Microsoft-adres, stuur dan een mail naar info@atlantisgeo.nl met je vraag.

Mails die niet vanuit ons verzonden kunnen worden, proberen we zoveel mogelijk via een ander adres alsnog te verzenden.

[CAR] Algemeen

Carthamian Federation

Moderator: Kathor

Gebruikersavatar
Faylin
Beheerder
Berichten: 1521
Lid geworden op: wo 01 aug 2012, 22:14
Locatie: Hilversum, NL / Lanaeli'aþ, CE / Else l'Elve, AV
Landen: CYL, ANV
Contacteer:

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door Faylin » vr 11 aug 2017, 22:32

Interessant artikel! Wordt er onder de cylenistische gelovigen ook nog waarde gehecht aan de mythologische betekenis van Kardög? Het eiland was volgens de mythe de plaats waar halfbloeden (kruisingen tussen mensen en faeries) zich voor het eerst als een superieur ras uitten en de mensen op Kardög terroriseerden, wat uiteindelijk uitliep in een rassenoorlog.

Gebruikersavatar
Kathor
Geoficticus
Berichten: 2004
Lid geworden op: za 05 mei 2012, 14:52

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door Kathor » vr 11 aug 2017, 22:35

^^ Ja, men heeft weet van het mythologische verleden van de regio en volgens sommigen is dat ook een reden waarom ze de Afro-Carthamiërs (een ander ras) hebben verwelkomd in hun gemeenschap.
Aena te onða teya flu|leya Aena te onða teya flulleya

Gebruikersavatar
Matt
Beheerder
Berichten: 1485
Lid geworden op: ma 13 jun 2011, 15:55

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door Matt » vr 11 aug 2017, 22:49

Interessant en uitgebreid artikel. Hulde! :D
"Maar daarna kwamen er desastreuze aardbevingen en vloeden; en in één dag en nacht [...] verdween het eiland Atlantis in de dieptes van de zee."
- P
LATO (TIMAEUS/CRITICAS)

Gebruikersavatar
BlaZ
Moderator
Berichten: 1267
Lid geworden op: di 26 nov 2013, 13:00

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door BlaZ » za 12 aug 2017, 08:40

Zeer uitgebreid artikel inderdaad. Die olie in de Sirrhae was ik bijna vergeten, maar dat klopt inderdaad. :d

Gebruikersavatar
Kathor
Geoficticus
Berichten: 2004
Lid geworden op: za 05 mei 2012, 14:52

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door Kathor » do 28 sep 2017, 23:21

Free City of Cartym
Pearl of the West

Afbeelding
Vlag van de Vrije Stad Cartym

Afbeelding
Zegel van de Vrije Stad Cartym

Beschrijving
Cartym is een metropool aan de westkust van Kardög. Het is de tweede stad van Carthamië met zo'n 2 miljoen inwoners (5 miljoen in de aglommeratie die zich strekt van Westpoint in het zuiden tot Cärtym Arzan Berandoth International Airport in het noorden. Het is één van de snelst groeiende urbane gebieden in West-Borealië, mede komende door de internationale aantrekkelijkheid die de stad heeft als zonnig, stijlvol en welvarend oord vol opportuniteiten.

Economie
Cartym is één van de motoren van de Carthaamse economie, de stad is al eeuwenlang een belangrijke haven en centrum van de erg belangrijke textielindustrie. In de jaren '50 werd er in de Scipionische Zee grote hoeveelheden petroleum gevonden, in Cartym schoten de olieraffinaderijen uit de grond en de stad groeide flink onder invloed van de petroleumindustrie, een industrie die vandaag de dag nog altijd erg belangrijk is voor de stad en het land. De stad kwam ongeschonden uit de burgeroorlog en was in de naoorlogse periode voor enkele jaren dé belangrijkste economische motor van het land (tot Pötama die rol weer overnam na de Tweede Hilgaroorlog, en zelf aan een economisch succesverhaal begon). Cartym blijft vandaag de dag een centrum voor innovatie, gesterkt door het karakter van Cartym als een innovatieve plek die zichzelf telkens opnieuw weet her uit te vinden.

Na de socialistische machtsgreep op de Arendseilanden trokken bijna een miljoen Aguilijnen van de eilanden naar Carthamië. Velen van hen werden tewerkgesteld in de groeiende petrochemische industrie in Cartym en andere steden. De stad kreeg in 1954 de titel van Free City (Neurs: Sidađe Libra) omwille van het opvangen van de Aguilijnse vluchtelingen.

Cartym is het centrum van de Carthaamse entertainmentindustrie, het zonnige klimaat zorgde ervoor dat vanaf het begin van de 20e eeuw filmmakers deze stad verkozen boven het vaak regenachtige Pötama. De gouden eeuw van de Cartymer filmindustrie (beter bekend als Collywood) was in de jaren '50 en '60, toen de industrie een symbool werd van de tegencultuur tegen het erg conservatieve Carthamië. Het rebelse karakter van Collywood werkte erg positief op de persistentie van de industrie, Collywood vond zichzelf telkens weer opnieuw uit en is vandaag de dag nog altijd erg succesvol wereldwijd.
In navolging van de filmindustrie kwamen ook andere sectoren van de entertainmentindustrie naar de stad, vanaf de jaren '50 ontsproten in de stad ook de eerste productiehuizen specifiek gericht op televisie, de verschillende TV-netwerken van Carthamië hebben meestal hun hoofdkwartier en nationale nieuwsdienst bij geaffilieerde TV-stations in Pötama, maar hebben hun entertainmentfaciliteiten bij TV-stations in Cartym.

Cartym wordt ook wel eens de Fashion Capital of Borealia genoemd vanwege de grote rol die het heeft in de Atlantische en internationale mode-industrie. De regio is al vele jaren bekend als een stad met erg verfijnde kleermakers, eeuwenlang kwamen de kleren van de Carthaamse Keizers en andere hoge adel uit Cartym, waardoor het aanzien van de stad op dat vlak nog verder steeg. Vanaf de vroege twintigste eeuw werd het ook op internationaal vlak een belangrijke modestad toen de Cartymese kleermakers ook gingen werken voor internationale klanten, vaak rijke mensen uit Atlantis of Noord-Amerika. Bekende Cartymese couturiers uit die periode zijn Valra Arcana (1888-1969) en het duo Brando Sarandas (1901-2005) en Thoryn Selothan (1908-2014), hun merken (respectievelijk Arcana en S&S) zijn tot op de dag van vandaag wereldwijd erg populair en genieten een bekendheid vergelijkbaar met merken als Dior, D&G, Chanel,...

Afbeelding
Naast de entertainment en mode-industrie is Cartym ook een belangrijk financieel centrum, hoewel niet zo groot als Pötama CBD hebben verschillende banken en andere financiële bedrijven belangrijke vestigingen in Downtown Cartym. de Borsa da Cartym, de tweede belangrijkste Carthaamse effectenbeurs na de Pötama Stock Exchange, ligt ook in deze buurt.

Cultuur
De stad wordt zowel nationaal als internationaal gezien als een erg vrijzinnige stad, dit contrasteert met het erg conservatieve binnenland van Kardög. Dit beeld wordt voorbij de Carthaamse landsgrenzen geprojecteerd dankzij het werk van Collywood, de focus hierbij kan echter verschillen. De TV-reeks Artega Hills (lopend sinds 1988 en verspreid in meer dan 150 landen) stelt Cartym voor als een cosmopolitaine stad van glamour en rijkdom. De Kaskraker Born to die (2002) stelt de stad heel anders voor en laat ook de onderliggende sociale problemen als racisme en kansarmoede zien. De waarheid ligt ergens in het midden...

Cartym is een erg multiculturele stad, de stad is een smeltkroes van veel culturen en etnieën. Dit uit zich in allerlei aspecten, van muziek en kunst tot eten en architectuur. Hoewel verschillende etnische groepen geconcentreerd zijn in bepaalde delen van de stad (Chinatown, La Pequeña América,...) is de interactie tussen de verschillende groepen erg goed, en is er tegenwoordig weinig sprake van raciale spanningen in de stad. (al was dit in het verleden zeker anders).

Mobiliteit
Cartym kende een demografische boom vanaf de jaren '50, de stad spreidde zich niet uit in de hoogte, zoals Pötama, maar in de breedte. De stad is volgens sommigen gemaakt op maat van de auto, feit is dat het gemiddelde eigenaarschap van een wagen in Cartym het hoogst is van alle andere Carthaamse grootsteden. Door de stad lopen een aantal brede (of dubbeldeks) autosnelwegen die grote delen van de stad makkelijk bereikbaar maken, in theorie dan toch, want sinds enkele jaren zit dit netwerk aan zijn limieten en worden structurele files langer.

Het openbaar vervoer wordt om die reden sinds begin jaren 2010 fel uitgebreid, er komen extra tram- en metrolijnen en het busverkeer krijgt op sommige wegen een eigen rijstrook. Deze maatregelen zijn gespreid op meerdere jaren, zo zou de nieuwe metro klaar moeten zijn tegen 2029, het is een publiek geheim dat deze maatregelen er naast het verhelpen van het fileprobleem ook mee toe dienen om de Olympische Spelen van 2032 naar de stad te halen.

Cartym heeft een belangrijke ferry-verbinding met de Aguilijnse industriestad Nagneth. Het is tevens het eindpunt van de Trans-Atlantic Highway, een 1800 kilometer lange snelweg die buiten Carthamië beter bekend staat als de C55. Deze verbindt Cartym met Nieuw Vlissingen, de hoofdstad van Burghteland aan de andere kant van Borealië.
De stad heeft twee internationale vliegvelden: Talezim International Airport, dat zich richt op binnenlandse en internationale vluchten en Arzan Bernadoth, dat ook intercontinentale vluchten aanbiedt naar o.a. Atrokije, Zuid-Amerika, Azië en Afrika.

Afbeelding
Een bord aan het begin van de C55 in Cartym, de route strekt zich op een afstand van bijna 1800 kilometer over het Borealische continent.

Uitgelicht: Enkele Buurten
-Downtown
Downtown is het zakendistrict in het westen van Cartym eiland en wordt gekenmerkt door hoge wolkenkrabbers. Het gebied is erg druk tijdens de weekdagen maar nagenoeg uitgestorven in de weekends.

Afbeelding
Downtown Cartym bekeken vanop straatniveau zoals te vinden op Google Street View

-Sentraloth
Sentraloth is het oude stadscentrum van Cartym, gesitueerd op de westzijde van het Cartym eiland, aan de natuurlijke haven. De middeleeuwse ommuring van de stad is grotendeels intact gebleven en vormt een toeristische attractie, grote trekpleister in dit stadsdeel is de Sint-Bryna Kathedraal, een renaissancistische kathedraal geconsacreerd aan de Carthaamse patroonheilige, de heilige Bryna. Een zevende eeuwse Schotse missionaris die na enkele legendarische omzwervingen over het Borealische continent terecht kwam in Carthamië waar hij een aanzienlijk deel van de bevolking bekeerde tot het christendom.

-Docklands
De Docklandsbuurt is de negentiende eeuwse haven van Cartym, gelegen vlak naast downtown heeft het in de loop der jaren een enorme metamorfose ondergaan. Vanaf de jaren '50 trokken kunstenaars en muzikanten naar de volkswijk, in de jaren '60 werd het het centrum van de tegencultuur die later symbool zou staan voor heel de stad. In het bijzonder ontwikkelde de wijk zich tot een erg bekende homobuurt, vergelijkbaar met The Castro in San Francisco of Greenwich Village in New York City.

-La Pequeña América
La Pequeña América (Het Kleine Amerika) of kortweg La Pequeña (Het Kleine) is een buurt in North Cartym, tegenover Sentraloth op het vasteland. De wijk is sinds de jaren '50 een instroompunt van vele Latijns-Amerikaanse immigranten in Carthamië. De wijk stond lange tijd bekend als verarmde wijk, maar ziet sinds de jaren 2000 gentrificatie, dit zorgt ervoor dat veel van de oorspronkelijke Latijns-Amerikaanse populatie verhuist naar nieuwere buitenwijken, en alleen de rijkeren overblijven. La Pequeña staat desondanks bekend als een stukje Zuid-Amerika in Cartym, er zijn vele winkels en restaurants te vinden met typisch Zuid-Amerikaanse dingen als Ropa Vieja of Asado.

Afbeelding
La Pequeña staat op gastronomisch niveau vooral bekend voor zijn unieke vorm van barbecue, de Asado Cartamiano is een Carthaamse variant van de typische Argentijnse barbecue (beter bekend als Asado). Deze ontstond in de late jaren '70 in La Pequeña bij Argentijnen en Chilenen die de junta's waren ontvlucht.

-West Cartym
West Cartym is een groot gebied ten zuiden van Downtown op het vasteland, het ligt op een uitgestrekte vlakte en vormt de overgang van het dichtbebouwde stadscentrum naar de buitenwijken, gekenmerkt door veel middenhoogbouw. In West Cartym liggen de twee belangrijkste universiteiten van Cartym, WCU/UCOC (West Coast University/ Universidađe da Costa Occidental) en UKCY (University of Kardög at Cartym). Beide universiteiten behoren tot de top-universiteiten in Carthamië en vooral de UKCY is internationaal geroemd om zijn technische opleidingen.

Afbeelding
De faculteit Informatica aan de UKCY, Beide Cartymese universiteiten bezitten weinig historische gebouwen maar blinken uit in moderne architectuur, typisch voor West Cartym

West Cartym is het centrum van de technologische bedrijvigheid aan de Kardögese westkust, de nabijheid van zowel de UKCY als de WCU hebben de regio aantrekkelijk gemaakt voor innovatieve bedrijven. De concentratie hiervan is zo groot dat West Cartym vaak het Silicon Valley van Borealië wordt genoemd. Bekende Carthaamse en internationale bedrijven die hier hun hoofdkwartier of belangrijke R&D-vestigingen hebben zijn o.a.
  • Volcat*: Carthaamse autoproducent, heeft zijn elektronische wagendivisie gebaseerd in West Cartym.
  • Tanio: Carthaamse producent van mobiele telefoons, het is een opkomend merk op de markt van smartphones, het model T3 maakte handig gebruik van het falen van de Samsung Galaxy Note7 in 2016.
  • Mandelsoft: Schellingse softwareproducent die belangrijke kantoren heeft in West Cartym.
  • Drop: Carthaamse berichtendienst voor smartphones. Is vooral in Atlantis erg populair in plaats van namen als Whatsapp of Messenger.
  • HAMERD: Schellings-Carthaamse producent van microchips, spin-off van de UKCY.
  • Gladiator: Carthaams-Cyleense producent van smartphone games, bekend omwille van de applicatie Gladiator (2011) waarin gebruikers met elkaar strijden en zo in ranking stijgen. Het eerste Gladiator wereldkampioenschap is gepland op 30 september 2017 in Cartym.
  • Tantalor: Ardeimse telecomgigant, heeft belangrijke kantoren en R&D-afdelingen in West Cartym sinds de overname van het Carthaamse Cartel in 2012.
  • Praetoriani: Dumerisch bedrijf dat zich bezig houdt met informatiebeveiliging.
-Westpoint/ Cabo Occidental
Westpoint (Neurs: Cabo Occidental) is een kaap ten zuiden van West Cartym, het is het meest westelijke punt van Kardög en grenst aan twee van de mooiste stranden van de regio. Het staat te boek als een plek met hoge golven en trekt om die reden veel surfers aan, er worden in de zomer zelfs internationale kampioenschappen georganiseerd. Het feit dat er in de Scipionische Zee slechts weinig haaiensoorten zijn (geen Tijgerhaai en slechts een kleine populatie van Witte haaien), zorgt er voor dat de Westpoint ook één van de veiligste plekken is om aan surfen te doen. Westpoint is voor zowel Cartymenzers als mensen van buiten de metropool een toeristische trekpleister om even uit te blazen.

-Colonath
Colonath (Nederlands: Kolonie) is een hoofdzakelijk joodse buurt gelegen ten oosten van West Cartym. De buurt is ontstaan in de jaren '30 en '40 van de twintigste eeuw, toen er tienduizenden joodse vluchtelingen werden gehuisvest. Een deel van de joodse vluchtelingen in het Verenigd Koninkrijk werden verhuisd naar Carthamië op uitnodiging van toenmalig Carthaams premier Arvud Arion, zelf een jood. Het merendeel van hen werd gehuisvest in Cartym, de eerste haven die schepen met Joodse vluchtelingen meestal aandeden.

Na de Tweede Wereldoorlog trokken veel joodse vluchtelingen (hoofdzakelijk Ashkenazim) alsnog naar Mandaat-Palestina en zeker na de oprichting van een joodse staat in Israël in 1948 daalde het aantal joodse inwoners van Colonath, zij werden vanaf 1950 deels vervangen door Aguilijnen die de communistische machtsgreep aldaar ontvluchtten. Toch bleven hoofdzakelijk Sephardim liever in Carthamië en ontpopte de buurt zich na de exodus tot een joodse, Sefardische buurt. De wijk is vandaag de dag goed geïntegreerd in de rest van het stadsbeeld, hoewel het zijn identiteit niet verloren is.

-Artega Hills
De Artega Hills zijn de heuvels ten oosten van Cartym, de flanken liggen bezaaid met dure villa's en het lijkt wel alsof de elite uitkijkt op het gepeupel onder hen. De Artega Hills zijn dan ook de woonplaats van een hoop bekende Carthaamse figuren. De Hills zijn wereldwijd bekend door de gelijknamige soapserie Artega Hills, die het leven van de fictieve families Balaguer en Ashton in beeld brengen.

Afbeelding
De luxueuze villa's die tegen de flanken van de Artega Hills liggen kijken uit over de stad
Laatst gewijzigd door Kathor op zo 01 okt 2017, 01:17, 1 keer totaal gewijzigd.
Aena te onða teya flu|leya Aena te onða teya flulleya

Gebruikersavatar
Matt
Beheerder
Berichten: 1485
Lid geworden op: ma 13 jun 2011, 15:55

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door Matt » vr 29 sep 2017, 22:28

Prachtig artikel! Het is leuk om de soms wat meer specifiekere onderwerpen te lezen. :D Ik vind het ook altijd leuk om te raden waar in "de echte wereld" de foto's zijn gemaakt, maar daar ben ik van de skyline van Cartym nog niet achter. :mrgreen:
"Maar daarna kwamen er desastreuze aardbevingen en vloeden; en in één dag en nacht [...] verdween het eiland Atlantis in de dieptes van de zee."
- P
LATO (TIMAEUS/CRITICAS)

Gebruikersavatar
Dulminis
Moderator
Berichten: 1146
Lid geworden op: ma 23 sep 2013, 17:29
Locatie: Lëtzebuerg / Luxemb(o)urg (L)
Contacteer:

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door Dulminis » za 07 okt 2017, 15:14

^^ Mijn eerste indruk van het straatbeeld was Montréal, maar te weinig Franstalig. Ergens anders in Canada?
Onex́o uǵȯnan ėbȯ xėzėk ocilhenśek v́egėnśeǵon
Woja̰ plodjṵ bḭ cjuwir ḭ wikoles u irkes pur
Mae'r afon orau yn y llygaid y geifr bach


(Le meilleur fleuve se trouve dans les yeux des petites chèvres)

Gebruikersavatar
TBR
Geoficticus
Berichten: 2563
Lid geworden op: wo 02 nov 2011, 22:14
Locatie: Bélzsium

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door TBR » di 10 okt 2017, 14:16

Ik gok Vancouver.
Hlalóntáź ezlôr sza órav́úgíz udiár e zlôńár udiósz e gzaǵusz zôlińok hleś. - Gzaǵusz Tanag e Lód
Ardeim, Rodova, Solwezië en Viguros

Gebruikersavatar
Kathor
Geoficticus
Berichten: 2004
Lid geworden op: za 05 mei 2012, 14:52

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door Kathor » di 10 okt 2017, 17:04

^^ Wie zegt dat het allemaal uit dezelfde stad is? :lol:
Aena te onða teya flu|leya Aena te onða teya flulleya

Gebruikersavatar
Kathor
Geoficticus
Berichten: 2004
Lid geworden op: za 05 mei 2012, 14:52

Re: [CAR] Algemeen

Bericht door Kathor » wo 07 feb 2018, 22:09

Repoblica Sosialista dos Aslos Aguilas (1950-1989)
Socialistische Republiek der Arendseilanden

Afbeelding

De Socialistische Republiek der Arendseilanden (Neurs: Repoblica Sosialista dos Aslos Aguilas, RSAA) is de naam voor Republiek der Arendseilanden ten tijde van de Koude Oorlog. Ze ontstond in 1955 na het vredesverdrag van Trapezium, waarna de Aquilen o.l.v. de communist Arnath Hivac en het kapitalistische Carthaamse vasteland hun eigen weg gingen. De Socialistische Republiek was een Marxistisch-Leninistische eenpartijstaat waarin de macht zich concentreerde in het politburo van de Partido Comunista dos Aslos Aguilas (PCAA) en vooral in de figuur van de Secretaris-Generaal. Dit waren Arnath Hivac (1951-1959), Vadroth Etiman (1959-1975), Geraldo Rengith (1975-1989) en Paulo Goméz (1989-1990).

Vanaf 1979 onderging het land hervormingen om een antwoord te bieden aan de economische problemen van de communistische staat, deze werden vanaf 1986 versneld naar voorbeeld van Mikhail Gorbatsjov's Glasnost en Perestroika. In 1989 kwam het communistische regime zelf ten val na weken van protesten en stakingen die uiteindelijk leidden tot de vreedzame Madeliefjesrevolutie (Neurs: Revoluthe das Margarithas) in de zomer van 1989, onderdeel van de vele revoluties van 1989.

Geschiedenis
Spoiler: weergeven
Het turbulente verkiezingsjaar 1950 eindigde met de vlucht van President Hivac en zijn vertrouwelingen naar de Aquilen op kerstavond 1950, nadat zijn communistische zelfcoup op het vasteland mislukt was. Hij werd op de verarmde Arendseilanden onthaald als een volksheld en hij kon vrij gemakkelijk de op 20 december uitgevaardigde noodtoestand implementeren in de Aquilen.
Hivac kon zijn macht op de Aquilen en na enkele schermutselingen tussen Aguilijnen en Carthamiërs werd op 13 maart 1952 een staakt-het-vuren ondertekend in Port Discovery, de Carthaamse marinebasis die ook na 1952 Carthaams bleef. In 1955 tekenden beide partijen de vrede van Trapezium, waarin de democraten en communisten elk hun eigen weg gingen, de Socialistische Republiek Carthamië werd de Socialistische Republiek der Arendseilanden.

Hivac
Op internationaal vlak voer Hivac een radicale koers, na de dood van Stalin in 1953 zocht hij toch toenadering tot de USSR en raakte hij goed bevriend met Stalins opvolger, Nikita Chroesjtsjov. Dit was alarmerend voor zowel Pötama als Washington en om die reden gingen de Amerikanen meer dan ooit het regime in Pötama steunen. Even zag het er naar uit dat de Derde Wereldoorlog niet zou uitbreken in het verdeelde Berlijn of elders in Centraal-Europa, maar in de Scipionische Zee. Uiteindelijk zou Dumerië beide partijen uitnodigen in Trapezium waar op 12 september 1955 de vrede werd getekend. In die vrede stond dat beide landen elk een eigen weg gingen en ze elkaar erkenden. Toch zouden de spanningen tussen Carthamië en de RSAA nog lang hoog blijven. De retoriek van Arnath Hivac en de anti-communistische gevoelens in Carthamië droegen hieraan bij. De Carthaamse partijen die tot 1950 in de Aquilen actief waren bleven bestaan, alleen werden ze door de PCAA gedwongen om samen één blok te vormen, A Frenth Popular (Het Volksfront). Bij verkiezingen was dit blok de enige keuze op het stempapier en de zetelverdeling was op voorhand bepaald.

Onder Hivac werd de economie van het land gecentraliseerd en omgevormd tot een planeconomie. Private boeren werden quasi gedwongen om hun grond op te geven aan collectieve boerderijen onder totale controle van de staat, gebaseerd op de Russische sovchozen. Ook de goed uitgebouwde industrie van het land werd genationaliseerd, de eigenaars waren veelal tijdens de revolutie naar Carthamië gevlucht en dus kon de staat deze vrij makkelijk opeisen. De collectieve boerderijen en fabrieken waren eigendom van de arbeiders en werden door hen bestuurd, al thans in theorie. In praktijk lag de macht in handen bij leden van de Communistische Partij, die zeker in de periode van Hivac sterk naar het centrale gezag in Flunyth luisterden.

De omslag naar de planeconomie ging erg moeilijk, vooral de collectivisatie van de landbouw op Aguila (het hoofdeiland) verliep stroef en met veel verzet, dit zorgde voor voedseltekorten waardoor voedsel in de winters van 1953-1954 en 1954-1955 zelfs gerantsoeneerd moest worden. De PCAA mobiliseerde begin 1955 het leger om weigerachtige boeren geforceerd uit huis te zetten en ze te deporteren naar concentratiekampen op de Puneteilanden (zoals Campo Luxemburg, naast de communistische modelstad Luxemburg).
De PCAA had na de deportaties en de vrede van Trapezium de macht in het land stevig in handen, maar de economische toestand bleef slecht. Om die reden namen honderdduizenden Aguilijnen hun hebben en houden en ontvluchtten ze het land, dit ging door tot 1959, toen Arnath Hivac overlijdt en hij opgevolgd wordt door Vadroth Etiman.

Afbeelding
Concentratiekampen op de Puneteilanden, zoals Campo Luxemburg, ontstonden meestal uit voormalige kampen voor Duitse krijgsgevangenen uit de Tweede Wereldoorlog.


Etiman
Vadroth Etiman trof de Aquilen in een slechte staat aan. De welvaart was er lager dan bij de afscheuring in 1951 en hoewel de economie herstellende was van de rampjaren 1953-1955 was de bevolking knorrig, zeker omdat de rijkdom van Carthamië hen de ogen uitstak (dat in de jaren '50 mee genoot van de economische voorspoed in het westen).

Etiman voerde hervormingen door aan het economische systeem, hij decentraliseerde het leiderschap over de economie waardoor beter kon worden ingespeeld op de noden van de bevolking. Hoewel dit hem op kritiek kwam te staan van hardliners binnen de partij (zogenaamde Hivacisten) had dit resultaat want in 1961 evenaarden de Aquilen het welvaartsniveau van 1951, om tegen eind jaren '60 dit te hebben verdubbeld.
Etiman zou effectief afreizen naar o.a. Pötama in 1964 en Washington in 1967 en ontmoetingen hebben met Carthaams Keizer Orvas II en president Johnson van de VS, deze reizen kwamen hem op veel kritiek te staan binnen het communistische blok. Etiman bekwam met deze internationale herprofilering van zijn land terug het vertrouwen van de omringende landen, en de economische banden werden al snel terug aangehaald, dit alles gaf de Noord-Aguilijnse economie opnieuw een boost.

Afbeelding
Modelsteden, met plattenbau (in de Aquilen beter bekend als Sidađe Concreta, kortweg betonstad) als deze buitenwijk van de havenstad Nagneth verrezen onder het beleid van Vadroth Etiman. Het was voor de vele nieuwe inwoners een breuk met de vaak verpauperde leefomstandigheden in de binnenstad van sommige industriesteden. Vandaag de dag blijft het stedelijke landschap in de Aquilen hoofdzakelijk gedomineerd door dit soort wijken, al zijn ze door de overheid opgeknapt en is de woonsituatie minder grauw dan 25 jaar geleden.

Etiman's sociale beleid zou minder radicaal zijn dan zijn voorganger, hij bevrijdde boeren uit concentratiekampen als Luxemburg en gaf hen hun land terug, op voorwaarde dat ze het merendeel van de opbrengsten afstonden aan de overheid en ze een klein deel voor zichzelf mochten bewerken. Hij veroordeelde vanaf het midden van de jaren '60 de vaak misdadige maatregelen van zijn voorganger en zorgde voor een zuivering van Hivacisten binnen de PCAA, dit alles om internationaal minder als een paria-staat over te komen en om banden met de omringende landen te verbeteren.

Na de Meirevolutie van 1968 in Carthamië en de verkiezing van de socialist Fadyth tot Carthaams eerste minister werden de banden tussen beide landen weer aangehaald. Toen in 1973 in Carthamië een staatsgreep en Tholeense invasie plaatsvond bood Noord-Aguilas onmiddelijk hulp aan aan de Vrije Carthaamse Strijdkrachten (FCF) o.l.v. Arton Asiq. Na 500 dagen van strijd tussen de loyalisten en de putschisten wordt Pötama opnieuw bevrijd en wordt het democratische regime in Carthamië hersteld. Vadroth Etiman overlijdt op 23 augustus 1975 aan een poloniumvergiftiging, hoewel dit pas ontdekt werd na een heropgraving in 1991. De vraag wie Vadroth Etiman vermoord heeft en wie de opdrachtgevers waren blijft één van de grootste mysteries van het moderne Carthamië.

Afbeelding
De dood van Vadroth Etiman kwam aan als een schok in zowel de Aquilen als daarbuiten. Veel Aquilijnen waren oprecht bedroefd om de dood van de man die de Aquilen terug op de kaart zette na de repressieve dictatuur van Arnath Hivac.

Rengith
Na de dood van Etiman in 1975 wordt Geraldo Rengith aangesteld tot secretaris-generaal der PCAA. Rengith zou in de eerste jaren na Etiman zijn beleid voorzetten en zal mee de heropbouw van Carthamië na de 500 dagen ondersteunen. Hij vormt de economie langzamerhand om naar een oorlogseconomie omdat een grote confrontatie tussen de geallieerde West-Borealische landen en Tholenië niet lang meer ging uitblijven.
Uiteindelijk zal eind 1980 de emmer overlopen als Tholeense troepen een bloedbad aanrichten in het bezette Carthaamse dorpje Stœrmbergue. Een ultimatum aan de Tholeense regering om zich terug te trekken uit alle bezette gebieden wordt genegeerd en eind januari 1981 vallen de geallieerde naties het land binnen. Na een strijd van enkele maanden winnen de geallieerden de oorlog en wordt Tholenië onder de duim geduwd.

Afbeelding
Tienduizenden Aquilijnse troepen namen deel aan de Tweede Hilgaroorlog, in hun periode dat ze gestationeerd waren in het kapitalistische en democratische Carthamië raakten veel soldaten in aanraking met de westerse cultuur en het sociaal-democratische, Carthaamse alternatief op de problemen van het kapitalisme.

Bij de terugschakeling van een oorlogs- naar burgereconomie wordt in de Aquilen duidelijk dat het communistische systeem op zijn tandvlees zit, mensen moeten meer en meer aanschuiven voor bepaalde levensmiddelen en de economie draait vierkant. Geraldo Rengith stelt op 15 maart 1982 zijn befaamde Plano 1990 op, waarin Rengith een routekaart heeft uitgewerkt dat de eilanden tegen 1990 naar een gematigd socialistisch systeem moet brengen met betere marktwerking, zonder de sociale standaarden en socialistische idealen van het land teniet te doen.
Plan 1990 kende in de eerste jaren succes, de algemene economische opbloei van het naoorlogse West-Borealië speelde hier zeker een rol. De werkloosheid steeg echter gestaag door de liberaliseringen, veel van de nieuwe werklozen opteerden om in Carthamië te gaan werken en een deel van de inkomsten naar huis te sturen. Dit systeem werd geofficialiseerd in de Aquilijnse economie en was een manier om enerzijds de werkloosheid laag te houden en anderzijds om aan buitenlandse valuta te geraken.

Toch zou de mondiale economische toestand in de late jaren '80 verslechteren, dit had zware gevolgen voor de Aquilen, wiens economie door Plano 1990 erg gevoelig was geworden voor economische fluctuaties. Fabrieken gingen over de kop en de overheid raakte in slechte papieren. De levensstandaard van de bevolking ging achteruit en het regime werd terug repressiever om gemor bij de bevolking te onderdrukken. In 1989 begon het geduld bij de Aquilijnen op te raken, en net als in heel de communistische wereld lieten zij zich ook horen.

Madeliefjesrevolutie (1989)
Op 18 mei 1989, exact 50 jaar nadat Carthamië zijn onafhankelijk verklaarde van het Britse Rijk, kwamen op de Plaza da Revoluthe een paar duizend studenten samen om dit moment te herdenken. Al snel begon de menigte te scanderen dat er meer persvrijheid, politiek pluralisme en democratie moest komen. De betoging werd uiteengeslagen door de politie, maar er werden nauwelijks arrestaties gemaakt. Uit de betoging ontstond een oppositiebeweging, Foro Democratico (Democratisch Forum, FD), deze vond zijn heil bij de Cylenisten en de Katholieken, de enige vrije confessionele organisaties in de Aquilen. Zij stelden hun infrastructuur ter beschikking van het FD, zo konden ze lokale organisaties oprichten, drukwerk verspreiden en samenkomsten organiseren in hun gebedshuizen. Eén van de stichters en het boegbeeld van het FD was de Aquilijnse advocaat en auteur Gavith Petalen, een bekende dissident en Nobelprijswinnaar.
De weken na 18 mei bleven redelijk onrustig, al voelde men in heel het land dat er iets borrelde. Intussen werden in andere communistische staten zoals Polen en Hongarije vrije verkiezingen en constitutionele hervormingen doorgevoerd, zaken die via de Carthaamse TV-zenders in grote delen van de Aquilen bekend werden.

Afbeelding
Het bloederige neerslaan van de protesten op het Tienanmenplein door Chinese ordetroepen werd door Westerse journalisten wereldwijd bekend gemaakt, zelfs de anders zo gecensureerde staatszender RTA maakte er uitgebreid melding van. Deze weerzinwekkende gebeurtenis zou tot veel consternatie leiden bij de Aquilijnse bevolking.

Een bloedbad dat bijna 10.000 kilometer verderop plaatsvond zou als een katalysator werken voor de roep naar democratie. Het bloedbad dat plaatsvond op het Tienanmenplein in Peking op 3 en 4 juni veroorzaakte een quasi unanieme veroordeling in heel de westerse wereld, ook in de Aquilen was het volk geschokt en eiste het een veroordeling van het bloedbad door Rengith en zijn politburo, deze kwam er niet.
Een groot protest werd door FD georganiseerd, opnieuw op de Plaza da Revoluthe in Flunyth, de boodschap werd verspreid door Cylenistische en Katholieke priesters onder hun gelovigen en sympathisanten. Op 10 juni kwamen bijna 400.000 mensen samen op de Plaza en riepen ze om het ontslag van Geraldo Rengith en democratisering, vrije verkiezingen, burgerrechten en in het algemeen gewoonweg de val van het communistische systeem. Demonstranten werden opgeroepen om madeliefjes, een bloemetje dat in de Aquilen veel groeit en een symbool is van de eilanden, mee te brengen naar de demonstratie. De politie greep niet in al werden een aantal demonstranten kort opgepakt wegens weerspannigheid.

De zomer van 1989 zou een hete worden, niet alleen swingden de temperaturen de pan uit, maar ook in de Aquilen zouden dagelijks protesten plaatsvinden. In verschillende steenkoolmijnen op Aguila gingen de mijnwerkers in staking en elders werd aan lagere tempo's gewerkt. Iedere zaterdag werden in grote en kleine steden demonstraties gehouden na samenkomst in tempels en kerken.
In veel Atlantische landen zijn er steunbetogingen voor de Aquilijnse demonstranten, nog het meest in Cylenië, Dumerië en zeker Carthamië. In dat laatste land kwam de positie van premier Arton Asiq onder druk te staan nadat hij in het IBC-actualiteitenmagazine Panorama kritiek had geuit op de demonstraties en zijn steun voor Rengiths voortzetting van het Plan 1990 (dat intussen Plan 2000 was geworden) uitsprak. Diezelfde 6e juli kwamen in meerdere Carthaamse steden mensen op straat om hun ongenoegen te uiten met hun premier, oppositieleider Geraldo Higez (National) sprak van een nationale schande en maakte Arton Asiq op zondag 9 juli in het politieke praatprogramma The Hill This Week op CBN uit voor een pseudo-democraat. De uitspraak van Asiq zou mee aan de basis gelegen hebben dat hij de verkiezingen van 1990 verloor ten voordele van Geraldo Higez.

Op zaterdag 22 juli kwamen meer dan 6 miljoen mensen, een vierde van de Aquilijnse bevolking, op straat om zich te laten horen, meer dan een miljoen demonstranten troepten samen in Flunyth aan het Aquilijnse parlement en scandeerden: "Morte å Comunismo, Forza Liberdađe!" (Dood aan het communisme, leve de vrijheid), "Rengith Resignath!" (Rengith, stap op!), "Democrathe Agora!" (Democratie nu!) en "Gorbi, Gorbi!" (Verwijzend naar Sovjet-leider Mikhail Gorbatsjov, die eerder in '89 de RSAA bezocht en gezien werd als een boegbeeld voor iedereen die hervormingen wilde). De menigte zong ook protestliederen, in bijzonder "We Shall Overcome", maar net zo goed het pan-Carthaamse volkslied "Nörikatna" (het huidige volkslied van de Carthaamse Federatie) en zelfs "A Internasionale", de Neurse Internationale

Afbeelding
Avenithe da Repoblica, Flunyth - 22 Juli 1989

Geraldo Rengith vertoefde op dat moment in Faionuth en was compleet gedesillusioneerd, in Flunyth kwam het Politburo samen zonder medeweten van Rengith en zette Rengith af. Het Politburo duidde met een nipte meerderheid de meer hervormingsgezinde Paulo Goméz aan tot secretaris-generaal van de partij.


Goméz (1989-1990)
Paulo Goméz kondigde een uitzonderlijk partijcongres aan dat zou plaatsvinden van 19 tot 23 augustus 1989 en riep de bevolking op om terug aan het werk te gaan, als teken van goodwill liet hij alle gearresteerde demonstranten van de laatste dagen vrij zonder voorwaarden.
Op het partijcongres van augustus 1989 werd gestemd over grondwetswijzigingen, zo veranderde de partij van naam naar de Partido do Novo Sosialismo (Partij van het Nieuwe Socialisme). Tegelijkertijd maakten meerdere frontpartijen zich onafhankelijk van het gezag van de PCAA/PNS en begonnen ze mee oppositie te voeren. Op 25 Augustus registreerde het FD zich als politieke partij en bij de bijeenkomst van het Noord-Aguilijnse parlement liepen hervormingsgezinde leden van ex-frontpartijen over naar het FD.
In een historische reeks zittingen van het parlement tussen 16 en 20 september 1989 werden er wetten aangenomen die vrije verkiezingen mogelijk maakten, mensenrechten beschermden en persvrijheid verzekerden. De Socialistische Republiek der Arendseilanden was alleen nog communistisch in naam. Op 7 oktober werd de Republiek der Arendseilanden geproclameerd in Flunyth voor een massa uitbundige Aquilijnen. Op 14 januari 1990 waren er vrije verkiezingen, die afgetekend gewonnen werden door het Foro Democratico. Gavith Petalen werd de eerste democratisch verkozen president van de Arendseilanden, een positie die hij bekleedde tot 1998.

Afbeelding
De eerste vrije verkiezingen in de Aquilen waren een heuglijke gebeurtenis, met een opkomst van 96% waren dit tevens de verkiezingen met de hoogste opkomst in zowel Carthamië als de Aquilen allertijden.

Achteraf
Onmiddelijk na de overwinning van het Foro Democratico werd er op advies van het IMF overgegaan tot een economische schoktherapie, van de ene dag op de andere werden de meeste staatsbedrijven geprivatiseerd en prijscontroles losgelaten. Doordat reeds in de jaren '80 er economische liberaliseringen werden doorgevoerd kwam deze schok minder hard aan dan in andere staten. Toch daalde het BBP van de Aquilen in 1990 en 1991 voordat het in 1992 terug een lichte groei kende. Vervolgens kende het land in de jaren '90 en 2000 de hoogste economische groei van heel de Atlantische regio, en was het het enige land in de regio dat in het rampjaar 2008 nog altijd een positieve economische groei kende. Intussen zijn de Aquilen bijgebeend met de rest van Atlantis en blijft het een plaats waar veel economische opportuniteiten zijn.

Afbeelding
Flunyth werd het voorbeeld van een stad die zichzelf in enkele decennia volledig had heruitgevonden, vandaag domineren moderne gebouwen de skyline van de stad in de baai.

Na de Madeliefjesrevolutie was er sprake om de Aquilen en Carthamië snel te herenigen, maar het feit dat Carthamië een nogal gecentraliseerde staat was schrikte de Aquilijnse politieke klasse én de burgers af. Er werd besloten om verder te gaan als goede buren met een zeer sterk partnerschap. Pas begin jaren 2010 werd het idee van hereniging terug populair nadat Carthamië werd omgevormd tot een federale staat, op 21 december 2016 smeltten Carthamië en de Aquilen samen tot de Carthaamse Federatie, na een scheiding van 66 jaar.

Politiek
Spoiler: weergeven
De Socialistische Republiek der Arendseilanden was een marxistisch-leninistische eenpartijstaat. Hoewel er de jure meerdere partijen waren van uiteenlopende ideologieën, zaten deze allemaal samen in één Volksfront geleid door de PCAA. Naast de PCAA waren de volgende partijen lid:
  • Nahena: Conservatief-Liberale partij die voor de onafhankelijkheid de Aquilijnse afdeling van de Carthaamse Conservative Party was. De partij had een uitgesproken confessioneel-links karakter en was een trouwe bondgenoot van de PCAA tot in 1989. Na de val van het communisme werd het de voornaamste conservatieve partij van de Aquilen en nam het opnieuw banden op met de Carthaamse conservatieven van National.
  • Partido Liberal: De PL was voor de onafhaneklijkheid de Aquilijnse afdeling van de Carthaamse Liberal Party. Vanaf de jaren '80 begon de partij zich meer en meer uit te spreken voor economische liberaliseringen. Vanaf begin 1989 brak de partij met het Volksfront en ondersteunde het het FD, het ging voor de verkiezingen van 1990 samen met het FD.
  • Partido Agricola: De PA was een agrarische partij die werd opgericht in 1952 om de collectivisering van de landbouw onder de Aquilijnse boeren populair moest maken. De partij werd in 1990 opgedoekt na de vrije verkiezingen waarin het minder stemmen kreeg dan dat het leden telde.
De partijen zetelden in het Noord-Aquilijnse Parlement, een unicamerale legislatuur van 250 zetels. Hoewel wetten er gestemd werden als in een normaal democratisch parlement en er debatten plaatsvonden was het in feite één grote poppenkast. Slechts driemaal werd er in de periode tussen 1950 en 1989 niet quasi unaniem gestemd over een wetsontwerp, meerbepaald in ethische kwesties over abortus (1971), euthanasie (1982) en geregistreerde partnerschappen voor homokoppels (1988).

Oppositie
Oppositiebewegingen die streden tegen het regime verschilden enorm naargelang tijd en plaats. In de eerste jaren van het regime waren er door Pötama en Washington gesteunde opstandelingen die het binnenland van Aguila onveilig maakten voor iedereen die sympathiseerde met de communisten, in de volksmond kregen ze de naam Montanheros (letterlijk: Bergbewoners) omdat ze veelal opereerden in de dunbevolkte heuvelgebieden van Centraal-Aguila, de activiteiten van de Montanheros daalden naargelang de jaren voorbijgingen en de laatste Montanhero zou in 1963 uit de bergen zijn gekomen.

Oppositiebewegingen werden lange tijd onderdrukt door de gehate Servithe Nasional de Securidađe (SENAS), de Aquilijnse geheime dienst. Zeker onder Arnath en Etiman werden dissidenten regelmatig naar werkkampen gestuurd in de dunbevolkte Puneteilanden.
Pas in de jaren '80 kwam er meer ademruimte voor oppositie, vooral door de steeds onafhankelijkere koers van de Katholieke Kerk en het Cylenistische Genootschap, die oppositiegroepen onderdak boden. In 1989 werd het Foro Democratico opgericht onder bescherming van de cylenisten en de kerk.

Economie
Spoiler: weergeven
De economie van de Aquilen had in de jaren '50 problemen met de overgang naar een planeconomie. Vanaf de jaren '60 ging het beter en de Aquilen waren, hoewel het armste land van Borealië, redelijk welvarend. In die tijd exporteerden de Aquilen een aantal producten naar het westen van redelijk hoge kwaliteit, om buitenlandse valuta te verkrijgen. Zo waren er twee bekende merken:
  • Tarca: Tarca was het nationale automerk van de Aquilen, vergelijkbaar met Trabant (DDR), Lada (USSR) of Škoda (Tsjechoslowakije).
    Verschillende modellen van Tarca werden vanaf de jaren '60 geëxporteerd naar het westen als goedkope personenwagen voor de middenklasse. Vooral het model Tarca 72 werd erg populair in o.a. Carthamië als goedkope doch degelijke personenwagen. Aquilijnen moesten echter vaak lang wachten op de wagen (de wachttijden liepen op tot 3 jaar) vooraleer ze hem konden kopen. Tarca werd in 1993 overgekocht door het Carthaamse Volcat en de bouw van personenwagens werd stopgezet, de tractoren- en vrachtwagendivisie is echter behouden gebleven en alle tractoren/vrachtwagens van Volcat worden onder het merk Tarca geproduceerd.
  • Holano Sithsa: Holano is een merk van Sithsa (een West-Borealische anijsdrank) dat reeds teruggaat tot de Spaanse bezetting van de eilanden in de 17e eeuw. Holano werd hoofdzakelijk als prestigemerk van sithsa geëxporteerd naar Carthamië en Dumerië, in de Aquilen zelf was het echter nauwelijks verkrijgbaar voor de gewone man. Holano werd op ruilbasis wereldwijd verhandeld door PepsiCo, waardoor Pepsi-Cola vanaf 1982 dan weer beschikbaar werd in de Aquilen.
Afbeelding
De Tarca 72 werd ook ijverig naar het buitenland geëxporteerd, een paar duizend naar o.a. het Verenigd Koninkrijk, waarvoor een speciale versie met stuur aan de rechterkant werd gemaakt.

De Hilgaroorlogen van de jaren '70 zorgden er echter voor dat de planeconomie zijn limieten bereikte. Er waren verschillende problemen:
  • De planeconomie kon minder goed inspelen op vraag-en-aanbod van consumenten. Dit zorgde ervoor dat er voor bepaalde levensgoederen moest aangeschoven worden in rijen, terwijl er van andere producten dan weer overvloed was. (een bekend structureel tekort was dat van de Tarca 72, maar ook tijdelijke tekorten zoals de grote "wc-papiercrisis" van 1977-1978 waren vrij normaal)
  • De industrie van de Aquilen was erg inefficiënt, het had de boot van de derde industriële revolutie met o.a. de digitalisering compleet gemist. Hoewel het onder de marktprijs grondstoffen vanuit de USSR en de COMECON kon importeren werd ook dit moeilijker vanaf de jaren '80. Ook was er een structureel tekort aan reserveonderdelen voor fabrieksmachines, hierdoor stonden deze vanaf de late jaren '70 meer stil dan uit. Dit alles droeg mee bij aan de tekorten van bepaalde levensmiddelen in de RSAA.
  • De grenzen van de Aquilen waren in tegenstelling tot het Oostblok (met de Berlijnse Muur in de DDR als bekendste voorbeeld) open vanaf de jaren '60. Dit zorgde ervoor dat zeker naarmate de economische toestand van het land verslechterde eind jaren '70 er steeds meer hoogopgeleide Aquilijnen het land ontvluchtten voor een beter leven in Carthamië of Dumerië.
  • De producten die de Aquilijnse economie produceerden werden steeds van slechtere kwaliteit i.v.g.m. goederen uit het westen, waardoor er buiten het oostblok steeds minder afnemers waren. Dit zorgde ervoor dat de Aquilijnse regering ook steeds meer in schulden kwam te zitten. Carthamië moest zelfs grote delen van de herstelbetalingen van Tholenië afstaan aan de Aquilen omdat die laatste anders failliet was gegaan.
  • De bureaucratie in het land draaide vierkant, veel ambtenarenposities werden bezet door mensen die omwille van hun partijpositie,
    i.p.v. hun competentie, betere jobs kregen. Corruptie was hoog en dit hielp de economie verder naar de verdoemenis.
Afbeelding
Voor een aantal levensmiddelen moest men op den duur in de rij voor staan wegens tekorten. Dit soort taferelen waren heel normaal in de jaren '70 en '80.

Geraldo Rengith greep begin jaren '80 in door langzamerhand economische hervormingen door te voeren (het zogenaamde Plano 1990). Eerst langzaamaan maar vanaf 1986 aan een veel sneller tempo. De hervormingen waren in het begin veelbelovend en de Aquilijnse economie groeide ook terug in de jaren '80, al lag dit eerder aan de algemene economische heropbloei van West-Borealië in die periode. De economische recessie van eind jaren '80 zorgde ervoor dat het communisme in de Aquilen viel door de Madeliefjesrevolutie. Na de verkiezing van een democratische rechts-liberale regering werd er snel overgegaan tot de omvorming naar een kapitalistische sociale markteconomie doormiddel van een schoktherapie, de Aquilen worden om die reden samen met Polen en Tsjechië vaak aangehaald als het goede resultaat van die methode.

Demografie
Spoiler: weergeven
Bevolking
De bevolking van de Aquilen daalde tussen 1950 en 1989 met over twee miljoen inwoners, van 23 naar 20,5 miljoen inwoners. Dit kwam door een hoge migratie van Aquilijnse burgers (zeker in de jaren '50, toen honderdduizenden hun koffers pakten) en een laag geboortecijfer.

Religie
Het religieuze landschap is in de Aquilen onder de communisten erg veranderd. Van een hoofdzakelijk christelijk en cylenistisch land in 1950 was het merendeel van de inwoners in 1989 niet-confessioneel. Toch hadden de Katholieke Kerk en het Cylenistische Genootschap nog een stevige invloed in de maatschappij omdat ze nog enige autonomie genoten ten opzichte van de communistische partij, al werkten ze vanaf de jaren '50 tot de late jaren '70 erg goed mee met de overheid om de sociale stabiliteit te bewaren.

Vanaf eind jaren '70 zou dit echter veranderen. de Katholieke Kerk in de Aquilen voelde zich gesterkt door de verkiezing van de Pool Karol Wojtyła tot Paus Johannes Paulus II. Hij was een anti-communist die veel steun gaf aan democratische bewegingen in zijn thuisland Polen (ook een communistische volksrepubliek) en elders. Dankzij de hervormingen van Plano 1990 konden zowel de Katholieke Kerk als Cylenistisch Genootschap vrijer communiceren met de bevolking en lieten ze hun stem horen.

Afbeelding
Het bezoek van Paus Johannes Paulus II aan de Aquilen in 1987 gaf de Katholieke Kerk moed om zich verder te verzetten tegen het communistische regime. De Paus zou op diezelfde reis in mei 1987 ook Carthamië en Cylenië bezoeken en legde hij als eerste paus ooit contacten met Cylenistische clerici.

Cultuur
Spoiler: weergeven
Cultuur in de RSAA werd van overheidswege aangemoedigd om zich te onderscheiden van de cultuur op het Carthaamse vasteland en om "socialistische idealen" op te nemen. Het officiële cultuurbeleid van de RSAA in de eerste 25 jaar van het bestaan van de Republiek was om via deze richtlijnen een eigen identiteit te creëren, apart van de Carthaamse of Amerikaanse cultuur. De cultuursector in de Aquilen stond in het algemeen onder toezicht (lees: censuur) van de overheid al kon dit verschillen.

Muziek
Flunha en A Santno
De Flunha (een zang en dans) bleef ook in de communistische tijd hét voorbeeld van traditionele Aquilijnse muziek-en-dans. De zogenaamde 'Tango van het Noorden' kende enkele bekende muzikanten zoals Tavarth Metinan (1899-1991), José Garbanzo (1958-) en het orkest O Sonho (Nederlands: De Droom). Sinds 1966 wordt er jaarlijks een Flunha-festival gehouden in Faionuth, de thuisstad van de Flunha.

A Santno (Nederlands: De Zang) is een typisch Aquilijnse muziekstijl die ontstond op de Hetmaneilanden en Lazanoth in de late 19e eeuw onder de Afro-Carthaamse bevolking. Omschreven als een smeltkroes van Latin, folk en soulmuziek is het de belangrijkste inheemse muziekvorm van de Aquilen, populair over heel de eilandengroep en onder alle etnische groepen.

Klassiek
Het National Orchestra of Flunyth (Neurs: Orcestra Nasional de Flunyth) is een bekend symfonisch orkest opgericht in 1890 en had reeds een rijke traditie voor de oprichting van de RSAA. Het Orcestra Nasional bleef ook tijdens de RSAA wereldwijd erg bekend en gaf regelmatig voorstellingen in het buitenland, ook na de val van het communisme in de Aquilen en de reunificatie met Carthamië blijft het Nationaal Orkest een van de bekendste orkesten uit de Atlantische.

Afbeelding
Het Orcestra Nasional

Pop & Rockmuziek
Rockmuziek heeft een lange en erg bewogen geschiedenis in de RSAA. Onder Hivac werd de muziek verboden en was er tegen het einde van de jaren '50 slechts een kleine scene ondergronds aanwezig. Onder Etiman werd rockmuziek toegelaten, mits deze in het Neurs was en de teksten gecheckt waren door de autoriteiten. Enkele bekende Aquilijnse rockbands uit de jaren '60, '70 en '80 waren Amor (1962-1977), ARA (1969-1994, 2002-heden) en Othril (1974-heden)

De ondergrondse rockscene in de Aquilen groeide sterk in de jaren '70 en bereikte haar hoogtepunt in de 80's. Weg van de censuur van de SENAS en andere overheidsorganen was deze ondergrondse scene een uitlaatklep voor de jeugd van de Aquilen. Teksten waren veelal in het Engels (een taal die veel Aquilijnen beheersten dankzij Carthaamse TV-ontvangst) en met een ongezouten mening voor het heersende regime. De huidige Aquilijnse punk, new wave en metalscenes hebben hun roots liggen in de Aquilijnse underground van de jaren '70. Internationaal gerenommeerde Aquilijnse bands zoals Sound System (1986-heden) en Batalha (1982-heden) zijn begonnen in deze scene.

Ook popmuziek was populair in de RSAA, de vaak makkelijkere en minder-gecompliceerde onderwerpen zorgden ervoor dat de scene veel meer bovengronds plaatsvond dan het geval was bij rockmuziek. Een bekende Aquilijnse popzangeres wiens carrière begon in de RSAA is Anita Donatella (1949-), beter bekend als Anilla (1971-heden), die in 1978 vluchtte naar de Verenigde Staten en daar aan een succesvolle internationale zangcarrière begon.

Westerse pop- en rockmuziek werd vanaf de late jaren '70 beschikbaar in heel de Aquilen. Westerse muziek was daarvoor al beschikbaar via Carthaamse radio- en TV-signalen die te ontvangen waren in de weide omgeving rond de Carthaamse marinebasis van Port Discovery, en in de Catonis die dicht bij Dumerië lagen. Hoewel de staat zeker vanaf de jaren '70 en '80 de verkoop van platen van buitenlandse artiesten steeds meer toeliet en de radio-zenders deze ook meer speelden, werden deze vaak gecensureerd (liedjes die mogelijk maatschappijkritisch of gezagsondermijnend konden werken werden geschrapt, zo werd bijna het gehele repertoire van bands als The Clash tot ver in de jaren '80 verbannen.). Ook kwamen vanaf midden jaren '80 westerse rockbands optreden in de Aquilen, de Schotse band Simple Minds was de eerste westerse rockband die een concert gaf in de Aquilen, dit op 1 juni 1986 in een uitverkocht Stade da Independađe (Nederlands: Onafhankelijkheidsstadion) in Flunyth.

Afbeelding
Het concert van de Simple Minds in 1986 werd door 90.000 mensen in het stadion bijgewoond, nog eens een paar tienduizenden stonden buiten het stadion het concert te volgen via luidsprekers, het concert werd zelfs uitgezonden op RTA-2 en Radio Aguilas 1.

Theater & Film
De theater- en filmwereld in de Aquilen werd in de beginjaren gedomineerd door enkele linkse regisseurs die overliepen naar de RSAA. Vooral de toneelregisseurs Athar Teliman en Orvas Helanen stichtten met hun erg volkse theater een heel nieuw, typisch Aguilijns genre van toneel. Vooral Teliman raakte internationaal bekend met zijn erg politiek getinte stukken die hem regelmatig in conflict brachten met de communistische partij, omwille van zijn internationale bekendheid werd hij echter ongemoeid gelaten. Teliman woonde begin jaren '50 in de DDR en leerde er de bekende Duitse regisseur Bertolt Brecht kennen, die een enorme invloed had op Teliman.

Cabaret werd vanaf de vroege jaren '60 erg populair in de Aquilen, vooral de cabaretière Anna Plenath (1939-2014) scheerde hoge toppen in de jaren '70, '80 en '90 en gaf ook optredens in Carthamië. Cabaret in de RSAA was erg pro-actief en speelde in op de problemen in de maatschappij, waardoor cabaretiers regelmatig in confrontatie kwamen met de autoriteiten.

De Aquilijnse filmindustrie was grotendeels in handen van de staat en de films die geproduceerd werden waren daarom weinig kritisch voor de overheid. Desalniettemin was de kwaliteit van de Aquilijnse films goed genoeg dat ze ook populair werden in het buitenland, zowel in andere landen van het Oostblok als in de westerse wereld.
Een specifiek filmgenre waar de Aquilijnse filmindustrie voor bekend was waren de zogenaamde Rode Westerns. De communistische tegenhanger voor de Amerikaanse westernfilms, in tegenstelling tot de Amerikaanse far west speelden Aquilijnse (en ook Carthaamse) westerns zich hoofdzakelijk af rond de Ranshäros van Atrokije.
Vandaag de dag blijft de RSAA als thema erg belangrijk in de Aquilijnse en Carthaamse filmwereld. Verschillende films over het leven in de RSAA zijn uitgegroeid tot erg succesvolle blockbusters in binnen- en buitenland.

Afbeelding
De Aquilijnse western "O oro y o pinzuin" (Het goud en de Pinguin) uit 1976 is de best bekeken Aquilijnse film allertijden. De film heeft een iconische status zowel in de Aquilen als de andere landen van West-Borealië.

Sport
Atleten en sportteams uit de RSAA was erg succesvol in een aantal sporttakken, in bijzonder zwemmen, atletiek, voetbal, ballet, wintersport en schaatsen (zowel kunstschaatsen als ijshockey). Het succes van dit relatief kleine land lag volgens experten deels aan de manier waarop het onderwijs in zowel Carthamië als de Aquilen in elkaar zit, beide landen bieden extra belang voor sport en fitheid dan in andere westerse landen (volgens het idee van mens sana in corpore sano). Leerkrachten lichamelijke opvoeding moesten op zoek gaan naar buitengewone lichamelijke talenten bij hun leerlingen in de basisschool en hen vervolgens aanbevelen bij middelbare sportacademieën.

Afbeelding
IJshockey in bijzonder is een erg populaire sport in de Aquilen. Hier opent Geraldo Rengith de openingswedstrijd van het seizoen 1979-1980.

Een meer sinistere reden waarom sporters uit de RSAA zo goed waren was een van overheidswege opgestart en ondersteund dopingprogramma. Pas vanaf de vroege jaren 2000, bij het doorzoeken van de archieven van het SENAS, werd duidelijk hoe uitgebreid dit netwerk was.

De Aquilen waren een van de weinige landen die niet deelnamen aan de boycotts van de Olympische Spelen in o.a. 1976 en 1984. Bij de Spelen van Los Angeles (1984) was het Aquilijnse team één van de weinigen uit het communistische blok die deelnamen aan de Spelen, op de openingsceremonie kreeg de Aquilijnse delegatie dan ook een staande ovatie toen zij het stadion betraden.

Media
De pers en de media in de RSAA waren vrijwel volledig in handen van de staat. Voor de onafhankelijkheid van de eilanden waren er al verscheidene radio-stations en zelfs twee TV-stations op de eilanden, maar deze werden genationaliseerd in de omroep Radio Aguilas, en de twee TV-stations werden afgestoten. De RTA (Neurs: Rađe Televithe Aguilas) volgde in 1959 Radio Aguilas op en omvatte vanaf dan ook nationale TV-uitzendingen. Eén van de bekendste programma's op de RTA was het nieuwsprogramma Camara Actual (Nederlands: Actuele Camera), de naam van het programma komt van het Oost-Duitse nieuwsprogramma Aktuelle Kamera en zou een idee zijn geweest van Oost-Duitse technici die de Aguilijnse overheid hielpen in het opzetten van de RTA.

Afbeelding
De "Camara Actual" was de voornaamste nieuwsuitzending in de RSAA, het programma was niet erg geliefd gezien het oubollige decor en de saaie berichtgeving, het nieuws op de Carthaamse TV was veel aantrekkelijker (voor zij die dat konden ontvangen)

De meeste kranten in de RSAA waren eveneens in handen van de staat. Het officiële blad van de Communistische Partij, Zornal Popular
(Nederlands: Volkskrant), was de grootste van het land. De overige kranten waren eveneens de spreekbuis van staatsinstanties, zoals de nationale vakbond, de nationale jeugdbeweging of één van de frontpartijen.
Pas in 1984 werd de eerste, ietwat onafhankelijke krant opgericht in de RSAA, namelijk Anoth Rune. Deze krant was in principe de spreekbuis van de Cylenistische Orde en de Katholieke Kerk (de twee grootste geloofsgemeenschappen) maar werd al snel een baken van verzet tegen het communisme en was lange tijd het enige vrije nieuwsmedium in de Aquilen.
Anoth Rune werd in de late jaren '80 de best verkopende krant van het land met een dagelijkse oplage van enkele miljoenen in 1988. Vandaag de dag blijft het één van de betere kwaliteitskranten op de Aquilen, met een duidelijk confessionalistische insteek.
Laatst gewijzigd door Kathor op do 08 feb 2018, 19:29, 1 keer totaal gewijzigd.
Aena te onða teya flu|leya Aena te onða teya flulleya

Gebruikersavatar
BlaZ
Moderator
Berichten: 1267
Lid geworden op: di 26 nov 2013, 13:00

Re: [CAR] Nieuwsberichten

Bericht door BlaZ » do 08 feb 2018, 17:09

Mooi uitgewerkt en ontzettend uitgebreid zeg!

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast